Άρωμα Φυγής (2011)




Αρχίζει το Πάρτι


Είμαι εδώ στο σκοτάδι,
αιχμάλωτος για ένα στο χάδι
Είμαι εδώ και είναι κρίμα
να αισθάνομαι πάντα το θύμα.
Γι ‘αυτό έκλεισα τα φώτα, και κλείδωσα την πόρτα.


Είμαι εδώ και πονάω,
έχω πιεί και έχω μέρες να φάω
Είσαι εδώ και είσαι κρίμα
να αισθάνεσαι τώρα το θύμα.

Κι αν ρωτάς τι ζητάω,
στις απορίες σου δεν απαντάω.
Ο μπαμπάς θα στις βρέξει
μα δεν ξέρει ότι εγώ σ’ έχω κλέψει
Το προγραμμάτιζα απ’ το Μάρτη, το γαμήλιο μας πάρτι.


Αρχίζει το Πάρτι





Τατού


Ζωγράφισα ένα τατού στο δεξί μου το χέρι
μου θύμιζε εκείνο το καλοκαίρι
Μετρούσαμε τα άστρα μέχρι να φέξει
άρνηση η αγαπημένη σου λέξη.


Ζωγράφισες ένα τατού στο δεξί σου το στήθος
έδειχνε μια καρδιά στα δυο σκισμένη απ’ το μίσος
το πλοίο μας έχει τώρα βουλιάξει
και εμείς στο κατάστρωμα δεν δείξαμε να μας νοιάζει.


Σε μισώ, σε μισώ, γιατί είσαι τ’ άλλο μου μισό
και δεν μπορώ χωρίς εσένα.
Σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ,
κι ας λέω ψέματα σε μένα.





Η Πτώση


Όταν θα φύγω θα μουδιάσουν τα λουλούδια στα μνήματα
θα βλέπουν την πομπή
Θα ‘ναι νωπό το χώμα απ’ τη βροχή κρατώντας μηνύματα
για μια άλλη εποχή.


Πάνω στα φύλλα της ψυχής μου θα χτυπάει ο άνεμος
φίλος μου και εχθρός
και εσύ θα στέκεσαι σαν άγαλμα κοιτώντας τα μάρμαρα
που σκάλισε ο Θεός.


Όταν θα φύγω θα βουλιάξουν τα μεγάλα μας όνειρα
στης λήθης το κενό
θα ‘ρθω χαράματα σαν κλέφτης μέσα στον ύπνο σου
σαν όνειρο θαμπό.


Θα πεις πως έφυγαν τα χρόνια και οι φίλοι ξεχάσανε
πως υπήρξα ζωντανός
και εγώ θα λέω «Δεν πειράζει» πως «Όλα θα φτιάξουνε»
μα θα ‘ναι πια αλλιώς.


Δεν αντέχω πια, δεν μπορώ
Μοιάζει η ζωή με βουνό
Μόνος βρέθηκα στην κορυφή
Θα ‘ναι η πτώση μου μοναδική.





Τι τους νοιάζει


Κρέμασαν στον τοίχο ένα πρόγραμμα για ανάσες
«Πόσες έχεις; Παρ’ τες!», μου είπαν
Κοίταξα τριγύρω και το ‘σκισα απ’ τον τοίχο
προδόθηκα απ’ τον ήχο, με είδαν.


Έτρεξα να φύγω πριν κάποιος με βρει και φωνάξει
Θεέ μου τι κάνω!
Σκέφτομαι και τρέχω όπως μου ‘χουν διδάξει
Μα εγώ είμαι «εντάξει» και δεν θα πεθάνω, Ε δεν θα πεθάνω!


Πήρα ένα γράμμα με άγνωστες λέξεις
«Μπορείς να διαλέξεις» μου γράφουν
«Κάθε μέρα θα λες ότι σου λέμε,
οι καταστάσεις φταίνε», υπογράφουν.


Έτρεξα να φύγω πριν κάποιος με βρει και φωνάξει
Θεέ μου τι κάνω!
Σκέφτομαι και τρέχω όπως μου ‘χουν διδάξει
Μα εγώ είμαι «εντάξει», και δεν θα πεθάνω, Ε δεν θα πεθάνω!


Τι τους νοιάζει, τι τους νοιάζει
Κι αν τα μάτια μου κλείσω
Τι τους νοιάζει, τι τους νοιάζει
Θεέ μου κόλαση μοιάζει, μα επιλέγω να ζήσω.





Ζωή


Ζωή, λευκός αφρός πικρής θαλάσσης
άρωμα φυγής εσχάτης
σου λέω εγώ εδώ δεν μένω
εδώ υποφέρω.


Ζωή, γλυκιά αγκαλιά μα και εφιάλτης
και εγώ ο πιο απλός διαβάτης
το ξέρω πως δεν είναι αστείο
λοιπόν αντίο.


Ζωή, φιλί στερνό ποινής εσχάτης
στερέωμα μιας γης φευγάτης
σε λίγο φεύγει αυτό το πλοίο
λοιπόν αντίο.


Για ‘μας δεν υπήρξε πουθενά ο Παράδεισος
δεν υπήρξε ούτε η Κόλαση ποτέ
εμείς ζούμε Ελεύθεροι στην δική μας την Άβυσσο
ζούμε μόνοι της δικές μας τις στιγμές, τις πολύτιμες στιγμές.





Πολιτισμός Ηλιθίων


Εδώ το «Είναι» μου φλέγεται
αναπνέει μα μπερδεύεται
και ξανά παίρνει φόρα.


Εδώ, η ζωή μου σου δίνεται
στις διαφημίσεις ζορίζεται
αλλά αντέχει την μπόρα.


Μα εγώ που αποφεύγω να κλαίγομαι
σ’ αγαπάω και σε σκέφτομαι
στης εποχής τη βαβούρα.


Εδώ, όλο το σύμπαν κουράστηκε
τις εκλογές σας σιχάθηκε
τέσσερα χρόνια φαγούρα.


Εδώ, το μέλλον όλο διαγράφηκε
πριν πεθάνει συσπάστηκε
και δεν είπε αντίο.


Εδώ, μας κυβερνούν και δεν ντρέπονται
μα εγώ έχω κάτι να σκέφτονται
Τεμάχια: δύο!


Πολιτισμός Ηλιθίων, βραβεία αγρίων
μωρό μου σώσε με τώρα
Πολιτισμός Ηλιθίων, φιγούρες πορνείων
μωρό μου πάρε με τώρα.





Γκρίζα Κυριακή


Η σιωπή, πόσο μου μοιάζει
σφιχτά μ’ αγκαλιάζει, ν’ ακούει το σφυγμό.
Της λέω «φύγε, φύγε, φύγε, άσε με μόνο,
αντέχω τον πόνο κι ας μην έχει σύνορα».


Ένα πρωί σπίτι την ‘φεραν
καλά δεν με ‘ξεραν, μα την αφήσαν εδώ
τους λέω «όχι, όχι, όχι, άστε με μόνο,
η σιωπή φέρνει πόνο, κι αυτό το έμαθα γρήγορα».


Μια Κυριακή, σπίτι με ‘φεραν
κι όσοι με ‘ξεραν ήταν εδώ
τους λέω «όχι, όχι, όχι, αφήστε με μόνο
δεν νοιώθω τον πόνο, νοιώθω το τίποτα».


Όσοι κι αν έρθετε εκεί αυτή την Γκρίζα Κυριακή
φέρτε μαζί σας και χαρές, να μην ακούω προσευχές
Πείτε τραγούδια δυνατά, να μην σας νοιάζει η γειτονιά
την οποιαδήποτε κραυγή, εγώ θα ντύνω με σιωπή.




Ο Θρίαμβος του Υπάρχω


Αποκάλυψη, κεφάλαιο πρώτο
να θυμηθώ να σου πω, πως κάθε βράδυ ακούω έναν κρότο
Με ξυπνάει, μου πονά το κεφάλι
κι άμα δεν ακουστεί, εγώ θα τον φτιάξω και πάλι.


Το τηλέφωνο μυρίζει αλήθεια
που όπως κάθε ομορφιά πριν το τέλος θα ‘χει γίνει συνήθεια
Θα κάνω όσα μου ‘χεις ζητήσει
Θα στήσω χορό και θα κάνω πως δεν βλέπω τη δύση.


Αποκάλυψη, κεφάλαιο τέλους
Μεγάλες στιγμές, αποφάσεις και το αίμα του βέλους
Παιδιά μου, η Μαμά έχει φύγει
Και μια φορά θα σας πω ποια αλήθεια τα βράδια με πνίγει.


Ο Θρίαμβος του Υπάρχω
Το βάρος στην πλάτη των παιδιών μου
Ο Θρίαμβος του Υπάρχω
Η εκτέλεση των βίαιων ενοχών μου, των βίαιων εντολών μου.





Αίμα στα σύννεφα


Κόκκινα σύννεφα, μόλις ξημέρωσε
και εγώ στον μόλο από χθες.
‘φυγαν  τα όνειρα και δεν ξανάρθανε,
μα εγώ θα κάνω ότι θες.

Θα περιμένω εδώ το αύριο κι αν θέλεις έλα και εσύ
Μοιάζει ο κόσμος μ’ ένα ναυάγιο
και εγώ ένα έρμο νησί.


Κόκκινα σύννεφα, μωβ ορίζοντας
κάνω ταξίδια στο νου.
Σήκωσα άγκυρα, φύσηξε ο άνεμος
έρμαιο εγώ του καιρού.
Βάφω τους τοίχους στο μωβ δωμάτιο να μοιάζει με φυλακή
κοιτώ τον κόσμο απ’ το παράθυρο
μα δεν έρχεσαι ‘συ.


Βλέπω αίμα στα σύννεφα
Βουρκώσαν τα σύννεφα
Με φωνάζουν τα κύματα
να γίνω βροχή.





Κοιτάω το ρολόι μου


Κοιτάω το ρολόι μου
Ήρθε η ώρα του Χειμώνα
Άδειο το κρεβάτι μου


Ίσως να μην σου έμεινε ψυχή να ζεις σ’ αυτή τη χώρα
Ίσως να μην σου έμεινε τίποτα
και να πίνεις κάθε βράδυ για να μεθάς
και ύστερα να κάνεις Έρωτα και να με φιλάς
αφού ότι σε μέθυσε τελικά
ήταν ότι σε έφερε κοντά
να μένεις και πάντα να αγαπάς
και να αντέχεις τη μπόρα.


Κοιτάω το ρολόι μου
Κούφια να’ ναι η ώρα
Αίμα στο σεντόνι μου


Ίσως να μην έχω να σου πάρω τίποτα άλλο
απ’ ότι σου πήρα τώρα.
Ίσως και να μην έγινε τίποτα
και απλώς κάθε βράδυ να ξεψυχάς
και όταν ανασαίνεις βαριά να με μεθάς
αφού ότι σε κέρδισε τελικά
ήταν αυτό που έχασα ξαφνικά
έκλαψα για πρώτη φορά
λες και τα μάτια ‘γιναν ένα με τη μπόρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: