Εκτός δισκογραφίας



Άγιες Μέρες (2013)



Στίχοι - Μουσική: Χρήστος Καλογράνης

Συμμετέχουν στα φωνητικά: Σπύρος, Πετρούλα, Νίκος (L.A.N.)

Έχω ένα όπλο και περιμένω,
να μου γυρίσει στο μυαλό μια ακόμα βίδα,
έχω ένα όπλο και περιμένω,
θα τους πατήσω το μυαλό σαν κατσαρίδα.

Έχω ένα όπλο κι έχει και σφαίρες
από εναν μπάτσο εγκληματία σε μια πορεία,
και μη ρωτάς τι θα το κάνω,
αφού βρωμάει φασισμό η κοινωνία.

Έχω ένα όπλο κι όλοι το ξέρουν,
και πρώτα-πρώτα το 'πα σ' όλους τους ρουφιάνους
έχω ένα όπλο, χαριτωμένο,
που προορίζεται για 'σας τους κοπρολάγνους.

Έχω ένα όπλο και θα 'ρθω νύχτα
να τους φυτέψω στο κεφάλι τα όνειρά μου,
έχω ένα όπλο, δεν κάνω πλάκα,
και θα τους δείξω αν το λέει η καρδιά μου.

Θα κατέβω στους δρόμους μ' εσένα αγκαλιά
και οι λέξεις μας θα 'ναι σαν σφαίρες
θα 'μαι εγώ η ψυχή σου και θα 'χεις φτερά
πίστεψέ με θα 'ρθουν Άγιες Μέρες
πίστεψέ με θα 'ρθουν Άγιες Μέρες,

πίστεψέ με, θα 'ρθουν κι Άγριες Μέρες....


Εδώ Πολυτεχνείο (2010)

Ξυπνάει εκείνος το πρωί
Μα οι άλλοι θέλουν να κοιμάται
Πόσες φορές θ’ αντισταθεί
Έχει αρχίσει να φοβάται
Σχολή και σπίτι, δουλειά και σπίτι
Στουρνάρη – Πατησίων, Που πήγε ο πλησίον;

Νύχτωσε κι έχει κουραστεί
Κλείνει την πόρτα, αναστενάζει
Στο ράδιο παίζει μουσική
Το ίδιο άσμα, νευριάζει
Συχνότητα άλλη, τα ίδια πάλι
Όλα βουίζουν μες στο κεφάλι
Ακούει φωνές, τον πιάνει ζάλη
Η ιστορία ξαναχτυπάει
Τρέμουν οι τοίχοι, παίζουν τα φώτα
Και όλα όπως τότε γίνονται τώρα.

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Η Χούντα δεν έπεσε ποτέ
Κι ας ‘λέγαν άλλα στο σχολείο

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Σας μιλά ο βραδινός εκφωνητής
Από μια χώρα που ήταν πάντα στον αέρα
Σας μιλά ένας μικρούλης μαθητής
Που πήρε δώρο τα Χριστούγεννα μια σφαίρα

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Μπορεί να με πέρναγαν χαζό
Μα σαν κι αυτούς μάτια έχω δύο
Μπορεί να μην μίλαγα ποτέ
Μα τώρα τα ΄χω πάρει στο κρανίο

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο!
Σας μιλά ο ανταποκριτής
Απ’ της μάχης το τελευταίο πεδίο
Η Χούντα θα πέσει ένα πρωί
Που δεν θα ανοίξει το σχολείο


Λήδρα (2008)

Περπάτησα αργά και έφτασα εκεί
Που ο δρόμος τελειώνει οπλισμένος
Όπου κοιτάζω γύρω μου Βαβέλ
Όπου σταθώ νοιώθω μπερδεμένος.

Τον βλέπω κοντά στην πράσινη γραμμή
Με φίλους να παίζει ευτυχισμένος
Δεν είναι εδώ αναζητώντας το γιατί
Που στα προβλήματα όλα δίνει τέλος.

Κοίτα πως πέρασε ο καιρός
Είναι ο δρόμος φωτεινός
Κοίτα που η πόλη μας αυτή
Αν και μεγάλωσε, είναι τόση δα μικρή

Του ξέφυγε η μπάλα στην άλλη πλευρά
Πάνω απ’ το τείχος που τη Λήδρα χωρίζει
Δεν μπορεί να δει αν έχει πάει μακριά
Το ξέρει την έχασε, να την βρει δεν ελπίζει.

Μα ένα παιδί στην άλλη μεριά
Βλέπει τη μπάλα που κοντά έχει πέσει
Την στέλνει πίσω και κοιτά καρτερικά
Ποιανού είναι τι και τι είναι πού, το κρύβει μια λέξη.