Οι Μικροί μας Ήρωες (2010)


Οι Μικροί μας Ήρωες (2010)

Φαντάσματα

Όσα μαθαίνω από παιδί
Γκρεμίστηκαν μια μέρα από ένα φόβο
Πως ό,τι ζω και ζεις και συ
Θα’ ναι τα όρια της γης για σένα μόνο

Υπήρχε κάποια λογική
Που γέμιζε πάντα το μυαλό μου
Να λέω το φόβο στο χαρτί
Να καταστρέφω ό,τι αγγίζει τα’ όνειρό μου

Όσα μαθαίνω από παιδί
Φοβήθηκα και τα κάψα μια μέρα
Κι έμεινες μονάχα εσύ
Θρύψαλα και μνήμες στον αέρα

Έφυγαν, τα φαντάσματα έφυγαν, αγάπη μου
Μείναμε, μόνοι στον κόσμο ξεμείναμε
Σ’ αυτήν εδώ την ερημιά


Όλα φεύγουν
     
Σκέψου εκείνον τον όμορφο τόπο
Που ποτέ σου δεν έχεις δει
Σκέψου εκείνον το όμορφο λόγο
Που ποτέ σου δεν έχεις πει
Τα χρόνια φεύγουν φεύγουν δεν αντέχουν
Χωρίς αγκαλιά στη βροχή

Το τίποτα ευθεία κατηφόρα τα πάντα ένα ακόμα σκαλί
Σκέψου εκείνη την όμορφη χώρα, απ΄ την οποία έχεις έρθει και συ
Τα χρόνια φεύγουν φεύγουν δεν αντέχουν τα ψεύτικα θα και γιατί

Κάπου μακριά βλέπω φώτα, θα’ χει μια πόλη και εκεί
Θα’ χει μια ευθεία κατηφόρα, χιλιάδες σκαλιά και γιατί
Τα χρόνια φεύγουν φεύγουν, δεν αντέχουν χωρίς αγκαλιά στη βροχή

Πάντα όλα φεύγουν κι μένουμε μονάχα εμείς
Τα φώτα όλα σβήνουν σκέψου αν έκανες ό,τι ποθείς

Φεύγουν φεύγουν, φεύγουν φεύγουν
Όλα φεύγουν φεύγουν, τα χρόνια φεύγουν φεύγουν.

Μαύρα Μπαλόνια

Πετάξαν τα νιάτα
Λείπουν κι εκείνοι κι αυτό που ‘χει μείνει
Δεν θα’ ναι για πάντα.

Του ‘χουν πει δεν αλλάζει
Δεν έχει λόγο να κλαίει αφού ακόμα αναπνέει
Τούτο μόνο τον νοιάζει.

Τις ανάσες μετράει
Με την ζωή που τον δένουν, αχ πόσες να μένουν
Και η καρδιά του χτυπάει.

Η ζωή του εμμονή
Αναπνοές να μετράει κι ο χρόνος κυλάει
Χωρίς λογική.

Μα η καρδιά του πονάει
Οι σκέψεις του παίζουν
Μαύρα μπαλόνια που σκάνε και πέφτουν,
Μαύρα μπαλόνια που σκάνε και πέφτουν.

Και τώρα που έφτασα εδώ, όλα είναι τόσο άσπρα
Όλα είναι τόσο ίδια.
Με κουβαλάω καιρό, συνέχεια ανάσες μετρώ
Κι ας κάνουν παιχνίδια.
Μα ποτέ δεν κατάλαβα πως κουβαλούσα σκουπίδια.


Μου λείπεις

Θα μπορούσα να κλέψω απ’ τη μέρα το φως
Για να στο χαρίσω.
Θα μπορούσα μια ζωή να ήμουν τυφλός
Αρκεί μαζί σου να ζήσω.
Απ’ το χρόνο θα τολμούσα να κλέψω ζωή
Κι ας μην την αξίζω.

Θα μπορούσα έτσι απλά συγνώμη να πω
Μα δεν με κοιτάζεις.
Κι αν μπορούσα να κλάψω να φανώ πειστικός
Δεν νομίζω να αλλάξεις.
Ας γυρνούσες να κοιτάξεις έστω μία στιγμή
Και απλά ας γελάσεις.

Τα δυο σου μάτια γυαλίζουν στο φως
Αυτή τη νύχτα όλα δείχνουν αλλιώς
Τα δυο σου μάτια μπλε ουρανός
Κι όλο μου λείπεις, μου λείπεις, μου λείπεις.

Κι όλο μου λείπεις, μου λείπεις, μου λείπεις.
Κι όλο μου λείπεις.

Γλυκά, ψυχρά κι ωραία

Γλυκά, ψυχρά κι ωραία
Κι ας μοιάζει όλος ο κόσμος συμφορά
Εγώ και εσύ παρέα
Στην άκρη αυτού του τέλειου πουθενά.

Γλυκά, ψυχρά κι ωραία
Των φρόνιμων κρυφή η συνταγή
Μα εγώ ζητώ παρέα
Στου τέλους τη μεγάλη διαδρομή.

Στο νου ψυχρά κοιτάζω
Κι ας είμαι ένα κομμάτι από το χθες
Για ποιόν εγώ ν’ αλλάξω
Αμέτρητες οι όποιες σου εκδοχές.

Γλυκά, ψυχρά κι ωραία
Η αλήθεια μας σε θάλαμο νεκρή
Μα εγώ και εσύ παρέα
Και η γεύση μες στο στόμα μας πικρή.

Θέλω να ζω για ότι έφτιαξα, κι ας το ‘φτιαξα μόνο για σένα.
Κοίτα που τώρα όλα τα έχασα, όσα κρατούσα για μένα.
Μη με κοιτάς σαν παιδί, τόσο γλυκά,
Τόσο ψυχρά, μα τόσο ωραία.

Όνειρα

Πες μου από τι φτιάχνονται τα όνειρα
Αν είναι από χαρτί
Αν τ’ άκουσες ποτέ να σου μιλάνε.
Πες μου από τι φτιάχνονται τα όνειρα
Αν έχουνε ζωή
Αν τ’ άφησες να κατρακυλάνε, να κατρακυλάνε.


Πες μου από τι φτιάχνονται τα όνειρα
Αν ζούνε στη βροχή
Αν πνίγονται μαζί σου κάθε βράδυ.

Πες μου από τι φτιάχνονται τα όνειρα
Να φτιάξω ένα κι εγώ
Να το ‘χω αγκαλιά μες στο σκοτάδι, μες στο σκοτάδι.

Όνειρα, φτιαγμένα από σφιγμένες ανάσες
Όνειρα, μαζί μας στο τρένο επιβάτες


Μια χαρά

Η γέφυρα που ένωνε το τώρα με το πάντα
Έπεσε στη θάλασσα και ακούστηκε σιωπή
Μου είπαν πως την έριξαν οι άνθρωποι με τ’ άστρα
Κι εγώ στο χώμα έφτυσα κι ας ήταν Κυριακή.

Το σχολείο που μου δίδαξε ποτέ να μην προσκυνήσω
Τώρα κοιτά που
Δεν είμαι όμως απ’ αυτούς που όλο κοιτάνε πίσω
Και μία νύχτα ήρεμη του έβαλα φωτιά.

Οι φίλοι που με έριξαν χάθηκαν για χρόνια
Και ήρθαν και με βρήκαν στην ίδια τη γωνιά
Μου είπαν πως απέκτησαν πολλά λεφτά και πιόνια
Και τώρα που τους σκέφτομαι τους καίω τη γειτονιά

Δεν κλαίνε οι άντρες, δεν βρίζουν τα παιδιά
Μα τώρα που νευρίασα είμαι μια χαρά.


Οι μικροί μας ήρωες

Πρώτη φορά που είχα δει τον Αϊ Βασίλη
Κάποιοι μου είπαν πως δεν είναι αληθινός
Μα εγώ τον είδα, του ‘χω ανάψει και καντήλι
Καντηλανάφτης δεν θα γίνω κανενός.

Ήταν Ιούνιος θυμάμαι και είχε χιόνι
Και ‘γω του Σούπερμαν φορούσα τη στολή
Είδα τη μάνα μου να πλέκει στο σαλόνι
Μάνα θα φύγω, θα πάω στα καράβια

Στο πρώτο μπάρκο μου ναυάγησα στη ζούγκλα
Είδα έναν τύπο, μου συστήθηκε Ταρζάν
Με δυο χάπια που μου έδωσε στη ζούλα
Είδα τον Σπάιντερμαν ντυμένο Πίτερ Παν.

Σε 80 μέρες γύρισα τον κόσμο όλο
Το αερόστατό μου έμπαζε νερά
Πήρα στο θέατρο τον πιο μεγάλο ρόλο
Είμαι ο Μπάτμαν με κομμένα τα φτερά!

Μου έχουν μάθει πως το Πάσχα θα νηστεύω
Και τα Χριστούγεννα σχολείο δεν θα πας
Μα δεν μου μάθανε ποτέ να μην πιστεύω
Αυτούς που λένε παραμύθια Χαλιμάς

Μου ‘δώσαν όπλο και με ‘στείλαν στην πινέζα
Με τη Χιονάτη και τους Νάνους τους 7
Σ’ ένα κωλόμπαρο ένα βράδυ έπεσα τέζα
Κι είδα τον Λούκι Λουκ στη θύρα την 7

Με ένα παπί στις 2 πίτσες μία δώρο
Κάποιοι μου είπαν πως αυτό είναι δουλειά
Μα στη βουλή εγώ αν κάνω κάνα ντόρο
Για δυο νοίκια είναι ρε μάνα τελικά

Σε ένα κλουβί με έχουν κλείσει τα καθίκια
Σαν τον Τουίτι να μιλάει στη γιαγιά
Του Σουπερ Γκούφι θα του κλέψω τα φιστίκια
Και θα πετάξω από όλους μακριά

Πολλά ταξίδια έκανα μέσα στα χρόνια
Και με τους Ντάλτον αποδράσαμε μαζί
Οι ήρωες μου έχουν γίνει πια πρεζόνια
Και έχω μια μάνα που κατάντησα τρελή

Ησυχία

Έι! Εσείς με τις γραβάτες και τα μονότονα κοστούμια!
Έι! Εσείς που μας μιλάτε απ’ τα πανάκριβα λαγούμια!
Έι! Εσείς που ξεπουλάτε την Ιστορία σε πανέρι!
Έι! Εσείς που μου γελάτε κι όλο μου σφίγγετε το χέρι!

Μην μου λέτε κάνω λάθος, δεν με ξέρετε καλά
Δείτε νέους να γερνάνε σε παγκάκια στη σειρά
Δείτε μάνες να γεννάνε της εξάρτησης παιδιά
Σταματήστε να μιλάτε, κάντε το για μια φορά!

Σσσσσσσσσς! Ησυχία!
Κάντε Ησυχία

Έι! Εσείς που όταν κοιμάστε, εγώ δουλεύω σαν τον σκύλο!
Έι! Εσείς που όταν μιλήσω, θα με σαπίσετε στο ξύλο!
Έι! Εσείς μου μας κοιτάτε από οθόνες και μπαλκόνια!
Έι! Εσείς που όλο ζητάτε και συντηρείτε τα λαμόγια!

Μην μου λέτε κάνω λάθος, δεν με ξέρετε καλά
Δείτε νέους να γερνάνε σε παγκάκια στη σειρά
Δείτε μάνες να γεννάνε της εξάρτησης παιδιά
Σταματήστε να μιλάτε, κάντε το για μια φορά!

Σσσσσσσσσς! Ησυχία!
Κάντε Ησυχία

Παλάτι

Όλο χτυπάω σε γυαλί και κομμάτια όλα τα κάνω
Το πώς και το γιατί, κι ας κάνω πάλι μια αρχή
Να εξηγήσω δεν προφτάνω

Όλο κρατιέμαι απ’ τον γκρεμό μα δεν βρίσκω την άκρη
Κι ας κάνω πάντα το σωστό, περιπλανιέμαι στο κενό
Με τέχνη ακροβάτη

Όλα μου μοιάζουν φυλακή και δεν μπορώ να φύγω
Κι ας είμαι εδώ κι ας είσαι εκεί, βαραίνει τόσο η σιωπή
Που μέσα μου την κρύβω.

Ένα παλάτι η αγάπη μας,
Κλεισμένο σε μια γυάλα
Όλο ξεχνά πως πνίγεται
Και κάνει όνειρα μεγάλα.